Bark: Fartøy med 3 eller 4 og en sjelden gang 5 master med rær på de 2 eller 3 forreste og gaffelseil på akter- (mesan-)masten.
Barken var i den senere tid den sedvanlige og mest populære type fraktseilskip. Fokkemasten og stormasten hadde som regel like mange rær.
I enkelte tilfelle kunne det rigges opp en røil eller et skyseil på stormasten uten at dette fantes på fokkemasten.

Større barker kunne ha 4 - 5 forseil på klyverbommen og opp til 4 - 5 stagseil mellom mastene. Akterste mast på en 3-master bk. het mesanmast, på en 4-m bk. krydsmast.
Den 5te het i tilfelle jiggermast. Gaffelseilet het mesanen, gaffelen var gjerne fast, så seilet ble halt inn til masten både langs bom og gaffel.
Seilet over denne het gaffeltoppseil. Hvis skipet hadde dobbelte bramseil, kunne en 3-mastet bark føre ca. 25 seil og en 4-mastet 30 til 35 forskjellige seil.

Bruksområde

Barkrigging er eit kompromiss mellom eigenskapar og økonomi. Når ei skute er barkrigga, har ho eit bruksområde som kombinerer det til skonnertar, barkentinar og fullriggarar. Når ein bark seglar på lens, med vinden frå akter, går den omtrent like godt som ein fullriggar. Seglar fartøyet på kryss, mot vinden, vil det segla omtrent som ein skonnert eller barkentin; som er best på kryssegling.

Desse eigenskapane gjer at barkar kan gå over verdshava med handelsvindane, og gjere i nærleiken av same fart som ein fullriggar. Barkar kan i tillegg ha eit mindre mannskap, normalt 30 personar, som er meir økonomisk i forhold til fullriggarar. Langs kysten går ein bark med fordelane til dømesvis skonnertar, der vindretninga ofte er på kryss.

På grunn av dette er ein bark som regel ikkje raskare enn ein fullriggar i medvind, eller skonnertar i motvind, men har svært få avgrensingar.

Kilde: Boka Seilskip i Sandar og Sandefjord av Haakon Hansen og Johan Knap. Store Norske Leksikon.
Bearbeidet: Marita S. Austenå

AKAROA

Tonnasje og dimensjoner

Maskin/motor